Echo

„W cichym kręgu samotności : exodus”

Jeszcze raz ostatnim tchnieniem
W kręgu zwanym zapomnieniem
Twarze mrokiem ogarnięte
Samotnością przesiąknięte

Splećmy dłonie w jednym szyku
Wzlećmy ponad miarę krzyku
Ponad strachu decybele
W doły ciemne i bezdenne

Ludzie liczą – jest nas wielu
Jedna wrona z martwych stada
Na gałęzie marzeń spadła
Wywołała salwę śmiechu
Pióra ścierpły, pojaśniały
Dziób nie młody, zastarzały
Ślad wkuwania ma na sercu
Wbite igły w jednym miejscu


Dookoła dym i wojna
Wrona w piasku pytań kona
Zakopana we wspomnieniu
Trwoga, żądza, wszystko jedno
Beznamiętnie patrzy wstecz....

To już koniec, porzuć miecz




Witam państwa wierszem autorstwa niejakiego..no właśnie. Kim ja jestem ?..czy cały czas odbijam się od obłożonej materacami ściany marzeń ?..na szczęście upadki nie bolą już tak bardzo jak dawniej, mogę śmiało powiedzieć, że z czasem tracimy wrażliwość na pewne sprawy. Czasem jest tak, że po porażce potrafimy się bardzo szybko podnieść. Dlaczego tak się dzieje ?..czy jest to wynik naszego przyzwyczajenia, czy po prostu wypalenia emocjonalnego?..
Nikt nie chciałby być beznamiętną roślinką..ale wiecie, że to możliwe ?..i realne

Parę lat temu, całkiem przypadkiem, dostałem od wydawałoby się kolegi, cegłówką w czoło z 1 piętra, centralnie na czoło [ 5 szew, stracenie świadomości ]. Kilka lat później też całkiem przypadkiem pomyślałem, że nam może się wydawać że żyjemy i wiecie z czym sobie to skojarzyłem ?..
- Z siedzącym dziadkiem na fotelu, który nagle budzi się ze snu zwanego naszym życiem i przypomina sobie że skończyły mu się wspomnienia senne i musi powrócić do ciężkiej rzeczywistości.

Nie biorę odpowiedzialności za treść jaką was nakarmiłem dziś, nie, jestem za bardzo zmęczony
peace